رو به بهبودی

حس تنبلی رو دارم درمان می کنم واسه شروعش لینک یکی رو ادیت کردم و لینک دوستی دیگه رو اضافه کردم!
وبلاگو عوض کردم چون هر کی از ننش یا اقوام دیگش قهر می کرد(منهای شما دوستان!) میومد ناشناسی می شد و کامنتی اخ می کرد…موضوع این نیست که نخوام کسی بخونه پستمو چرا که اگه این جور بود وبلاگ نوشتن بی فایده بود یقینا….اما خوب می گن هر که از ظن خود شد یار من …. این واسه همه خوب صادقه اما واسه ناشناس ها این اسمش ظن نیست!وهمه!! کلا کسانی که در دایره دوستانمن می فهمن چی می گم و از چی ناراحت میشم…نمی گم واسه شما می نویسم می گم دوست دارم شما یعنی دوستانم بخونین…
——
مشکل جدی دیگه ای به اسم تلفن زدگی یافتم!هیچ تلفنی رو جواب نمی دم …همین طور بسیاری از سمس ها بی جوابن…ندانم چم شده!حال بعضیا رو ندارم و اگه هم داشته باشم حس جواب دادنش نیست به این فکر می کنم که مثلا وقتی باهاش حرف بزنم چه حرفایی زده میشه بعد به این فکر می کنم که اون چه جوابی می ده خلاصه مکالمه تو ذهنم شکل می گیره و تا آخرش میره!بعدش حس می کنم که واقعا نیازی ندارم که باش صحبت کنم چون دقیقا می دونم می خواد چی بگه چقدر از دلتنگیش بگه و بگه چه بد که ….!منم وقتی همچین حسی ندارم حالم بهم می خوره مثل سگ دروغهایی مبنی بر این که دلم تنگ شده قرار بگذار همو ببینیم و… بدم! پس به مامانم می گم بگو خوابه!!