Annacqua’s Weblog

اگر آن عهد شکن سر میثاق آید

جان رفته است که با قالب مشتاق آید

همه شب های جهان روز کند طلعت او

گر چو صبحیش نظر بر همه آفاق آید

هر غمی را فرجی است ولیکن ترسم

پیش از آنم بکشد زهر که تریاق آید

گر فراقت نکشد جان به وصالت بدهم

تو گرو بردی اگر جفت و اگر طاق آید.

البته می دونم که شما را سری است که با ما فرو نمی آید چه کنم که دلی از ماست که صبوری هم بهش نمی خوره…

آقای Anathema می فرمایند:

In my dreams I can see you

I can tell you how I feel

In my dreams I can hold you

And it feels so real

I still feel the pain

I still feel your love

I still feel the pain

I still feel your love

گرچه من حتی به خوانند حسادت می کنم… چون من تو خواب فقط می بینم که چشم فراز می کنی!!!!! اما در کل حسم با این آهنگ یکیه…

چه میکنی؟چه میکنی؟در این پلید دخمه ها/سیاهها،کبودها/بخارها و دودها؟
ببین چه تیشه میزنی به ریشه ی جوانیت/به عمر و زندگانیت/به هستیت جوانیت/
تبه شدی و مردنی به گورکن سپردنی/ چه میکنی؟چه میکنی؟چه میکنم؟بیا ببین که چون یلان تهمتن چه سان نبرد میکنم/اجاق این شراره را که سوزد و گدازدم/چو آتش وجود خود،خموش و سرد میکنم/
که بود و کیست دشمنم؟ یگانه دشمن جهان/هم آشکار و هم نهان/همان روان بی امان/زمان،زمان،زمان،زمان/
بیا ببین،بیا ببین/ چه سان نبرد میکنم/شکوفه های سبز را چگونه زرد میکنم
م.امید
اما دارم تیشه ای ناجور به زندگیم می زنم…

امروز حس کردم که جدا به این جا تعلق ندارم،حس کردم هیچ سنخیتی با آدم های اطرافم ندارم…حس کردم که نمی خوام مثل اونا فکر کنم،باشم و رفتار کنم… انقدر در این تاریکی سقوط می کردم و به همه جا چنگ می زدم که قابل وصف نبود.بی اختیار شمارت رو گرفتم و بهت زنگ زدم.هنوز بوق نخورده بود که یادم افتاد ما دیگه با هم دوست نیستیم….یادم افتاد که تو برای همیشه رفتی…برای همیشه…بعد به بار سنگین همیشه فکر کردم.یه چیز مثل بغض گلومو فشار داد.از همه این بدبیاری ها خسته شدم…جدی می گم!بسه!
خدایا غلط کردم… بگو چه کنم ؟!

The inequity of fate
The pains of love and hate
The heart-sick memories
That brought you to your knees

And the times when we were young
When life seemed so long
Now you are left alone
Where did it all go wrong
Day after day
You burned it all away
(and it’s too late)

All the hate that feeds your needs
All the sickness you conceive
All the horror you create
Will bring you to your knees

خیلی بده که فک کنی به یک جمع عظیم تعلق نداری…خیلی افتضاحه…خودتو سعی می کنی بچسبونی ،بندازی ….کلا نمیشه!خودتم رغبت انگار نداری.آدما رو می فهمی…می دونی چی راجع بهت فکر می کنند می دونی چطور باید تحت تاثیرشون قرار بدی اما …دوست نداری خودت رو عوض کنی!این جا خودم رو انتخاب می کنم.حالا به بهای هرچی می خواد باشه!!آدم هایی رو هم انتخاب می کنم که اگر نظر من رو نمی فهمند ولی باز بهش احترام بگذارند.
گرچه می دونم زمان درست می کنه.اما شاید من نیازی نداشته باشم که باهاشون ارتباطی داشته باشم.شاید اندازه کافی دوست دارم و آدم می شناسم

خیلی زور داره که یک سری آدم دورت باشند که حس کنی حرفاتو برعکس می گیرند و بعد به جرم این که اون حرف ها رو زدی(برعکس شده اند حالا!) پرتت کنند بیرون …خیلی بده که حس کنی این چیزایی که الان واسشون دغدغه بوده دغدغه 3 سال پیشت بوده! نمی دونم باید چی بگم…شاید بهتره دیگه هیچی نگفت…و ساکت موند…بسه دیگه!