من خیلی چیز ها رو به واسطه یک سری آدم هایی که وجودشون به من نیرو می داد پشت سر گذاشتم.حالا یکی دیگشون هم میره!

کسی که من همه ی فحش ها و داد هام رو بهش می گفتم… اونم میره! شاید یکسال دیگه درست بتونیم با هم بشینیم حرف بزنیم شاید سه ماه دیگه شاید هیچ وقت! به هر حال اگه تصور کنیم که بریم جفتمون یک دانشگاه  حداقل دیگه هم کلاس  نیستیم!  این برام بیشتر از  این که ناراحت باشه  باور نکردنیه!!!  غیرقابل باور… چه شکلی ممکنه دیگه با هم همکلاس نباشیم؟ یادمه سال  سوم راهنمایی که خواستند کلاس هامون رو قاطی کنند  من بیشتر نگران این بودم که  ما دیگه هم کلاس نباشیم تا چیز دیگه.اون زمان پس از 2 سال این حس رو داشتم  کی می تونه تصور کنه بعد شش سال چه  حالی پیدا می کنم…

حتی اگه اسم اون حسی که من بهش دارم عادت باشه باید بگم ترک این عادت بعد 6 سال مشکله! می فهمید؟!

من دوست دارم خیلی زود اونو بقل خودم داشته باشم اما… می تونم آرزو کنم که 1 سال دیگه ببینمش… تا اون به آرزو هاش برسه.

شادی خیلی خوشحال شدم که مرحله 2 قبول شدی! خیلی خیلی خیلی زیاد!

خیلی خوبه که تو و ثمره با هم توی دوره هستید… خیلی خوبه که تنها نیستید! و خیلی خوبه که داری رگباری می خونی!!!

منم یاد می گیرم با تنهاییم و نبودن شما کنار بیام… شاید خاطرات اون روزا رو بنویسم و هر روز بخونم… دیروز به توصیه ات گوش کردم که کمی از خاطرات سال دوم رو نوشتم ولی هرچقدر که جلو تر می رم بیشتر بغضم می گیره!! خیلی مسخرستا! اون خاطرات خیلی قشنگ بودند… تازه به اون جاش رسیده بودم که من 3 بار جلو یکی افتادم زمین! ولی فعلا حس هیچی ندارم… می خوام یک مدت بمیرم! متاسفانه فرصت مرگم ندارم چون اگه یک مدت برم کما کلی بیشتر از زندگی عقب میفتم!

امروز همین جوری رفتم تو فکر که پارسال این موقع ها چی شد؟! یادم افتاد که 6 تیر اومدیم مدرسه که زندگی رو تموم کنیم و کد رو ببندیم که خانم عفاف ما رو از اتاق پرت کرد بیرون! خیلی خاطره هیجان انگیزی بود کلا! شاید این باعث شده امروز انقدر دپرس باشم!!! چه ربطی داره؟!

به هر حال می دونم یکی از معدود آدم هایی که یادشه تولدم کیه دیگه نیست! خیلی خوبه از 3 نفری که بهم هر سال تبریک می گند یکی کم شد!! واسه شروع بد نیست.

یکی از چیزایی که با شنیدنش دندونامو رو هم فشار می دم ترکیب اضافی نوامیس مردم هست!!

من به این کاری ندارم که حجاب بگذارند خانم ها یا نگذارند با این مشکل دارم که می گند: جرم: تجاوز و… به «نوامیس!» حفظ ناموس! و… واژه ناموس واژه ای هست که قرن ها ازش استفاده میشه و یعنی آبرو.ولی طی سالیان به طرز جالبی تبدیل شده به زن! بعد اگه تو به یک زنی بد نگاه کنی یعنی بی ناموسی!!

البته می گند این تو باور های دینی ما جا داره … مرتیکه کدوم باور دینی؟! شما که قبل از ازدواج کردنتون همه رو دید می زدید یهو بعد ازدواج باور دینیت می ره بالا؟! به هدف متعالی ازدواج هم رسیدیم!! بله رشد معنویت در زوجین!

اینا باور دینی نیستند! چقدر مگه ما گوشامون درازه آخه!! اینا یعنی اون حلقه ازدواجت، حلقه بندگیه! یعنی حتی تو اگه یک شوهر با فرهنگ هم داشته باشی یک جامعه به واسطه یک گذشته فاجعه و یک سری ملا که هر روز تبصره ای مبنی بر ازدواج سوم و چهارم و حرم سرا آزاد(!!) تصویب می کنند بهت از دید یک عروسک نگاه می کنند.یعنی تو وقتی ازدواج می کنی جز ملک شخصی اون آقا می شی…

من نمی گم که چرا ما زن ها این وضعیت رو داریم عکس نیست قضیه… تنها می گم چرا شرایط مساوی نیست؟!چرا ما باور نمی کنیم که با هم مساوی هستیم با وجود تفاوت هامون؟

“بله در قرن 19 در انگلستان زن اجازه خروج از خانه هم نداشت حتی! ببینید در اونجا اصلا زن رو به حساب نمی اوردن”

بله در قرون وسطی و حتی تا همین 1 قرن پیش زن در غرب پوچ بود! خالی بود! بله ما در اون زمان ها هم یک امپراطوری داشتیم! ما کوروش داشتیم… آنها بودند… ما بودیم… یک لحظه فکر کن به حرفات! بودند… بودیم… الان اونا کجاند؟ ما الان کجاییم؟

من نمی گم در امریکا زن ها حقوقشون کاملا رعایت میشه.من چنین ادعایی اگر هم داشتم با دیدن انتحابات امریکا و برخوردی که با هیلاری کلینتون شد حرفمو پس گرفتم! اما خوب می تونی ببینی که اونجا بازم تو صحنه های سیاسیشون چقدر حضور زن ها پررنگ تره.البته شاید بهتر باشه بگم در اکثر صحنه هاشون…

مخابرات این روزا کارو بارش سکه هست!

-آنا قبض موبایلم اومده! فکر می کنی چند؟!

- زیاده؟!

-چند؟

-25 تومن!

- نههه!

-بیشتره

- (سکوت!)

-نه!

- سی و سه هزار تومن!!

چند روز قبل:

- آنا فکر کن پول تلفن اومد! 22 هزار تومن موبایل!

- (نمی دونستم باید چی بگم!)

-می دونی پول گوشیم چند اومده؟!

- 30 تومن؟!

- 45تومن!!!

-می تونی با این پول بری سیم کارت جدید بخری که!

اینا باعث می شه که من به مامانم بگم 10 تومن پول اس ام اس که زیاد نیست!! خدا 23 تومنی شدنش رو بخیر کنه…!

حس می کنم که بعد هر ناکامی باید دلایلش رو بدونم.این خیلی مهم هست که دقیقا بدونی داری از کجا ضربه می خوری و واقعا بدونی چی داره میشه.

-نباید اینو بهت بگم اما… من خیلی بهت اطمینان دارم!

من این جمله رو در عرض اون روز سه بار از دهن سه تا آدم مختلف شنیدم.اما من به طرز عجیبی به خودم اطمینان ندارم.

مشکل اول پیدا شد!البته خودم مدت هاست که می دونستم!

- من خیلی دوست دارم!خیلی زیاد…

زمانی اینو گفت که کمی دیر شده بود!کاش زودتر بهم می گفتی! ای کاش…

- من تا چشم تو دربیاد میرم…

من واسه این که چشم کسی دربیاد کاری رو انجام نمی دم! اصلا انگیزه درستی نیست! چون وسطش می گی که چی؟!

- خیلی خستم فردا میشه ادامه داد… امروز حالش نیست.

من هنوز منتظر فردام!!!

-آناهیتا من قبول نمی شم! می دونم!!

خودمو نباید به منبع انرژی منفی بچسبونم!

-آناهیتا!آناهیتا باش! باور کن خودت از همه بهتری!

اینو تازه فهمیدم… پس از این که 2 ماه سعی کردم که خودم نباشم و در آخر نه اون چیزی شدم که می خواستم نه در حد آناهیتا بود!

-آدما رو در حد خودشون ببین.

هنوزم توی این قضیه مشکل دارم.

-من خیلی خنگم!

به خودت توهین نکن!به کسی هم که به خودش توهین می کنه نزدیک نشو!

-واقعا نفهمیدی؟!

پس از شنیدن این جمله نه سعی کن بزنی تو دهن کسی که اینو گفته نه این که توهین به شعور تلقی کنیش.

-ببخشید…

اگه کسی با ناز و اطوار این جمله رو ادا کرد سعی نکن گوشاتو بگیری! قبول کن که هر کسی یک جوری حرف می زنه! تو دلیل نداره عصبی شی.

-اگه من…

اگه تو چی؟! تموم شد دیگه!

هر وقت خواستی بین دو تا از دوستات که هم رو نمی شناسند هر جور رابطه ای برقرار کنی فقط کمی عاقبت اندیش باش که این دوتا زندگی رو برات جهنم نکنند!

من چه گناهی کردم که همش راهای پرپیچ و خم و دردناک و اعصاب خورد کن و … میرم؟!

به کدوم احمقی بگم من اعصاب امتحان تاریخ ندارم؟!

بابا به کدوم خری بگم من فقط می خوام بدونم رد شدنم یا قبول شدم؟!

الان حتی خوشحالم می شم بهم بگید مرحله 2 رد شدم! بگید دیگه! در مورد این که دلم روشنه حرف نزنید چون خودم می دونم قبول شدنم تا چه حد افسانه ای هستش!

من همین جا اعلام می کنم اگه من قبول شده باشم هر کاری که بگید انجام می دم!”هرکاری!!”

به هر حال خدای عزیز یک کارایی انجام می دند که گاهی فکر می کنم دارند اسکولم می کنند و دیگه حال ندارم که ازش بپرسم چرا؟! نخواست دیگه! دوست نداشت! عادیه اینا! کلا ایشون خیلی چیزا دوست ندارند! باهات دعوا دارم! آره!!! من مشکل روانی دارم که دارم با تو بحث می کنم! چون تو هم قد من نیستی! تو خیلی بزرگی باحالی مهربونی خفنی دوست داشتنی هستی منو مثل یک پشه از خودت دور می کنی… اما حق ندارم بهت بگم چقدر عصبیم می کنی؟! حق ندارم بهت بگم ازم انتظار زیادی داری؟ حق ندارم داد بزنم بسه دیگه؟!!!!!!!!! بسه! بسه! زنده باد ولایت فقیه فقط از من امتحان تاریخ نگیرید! من دیگه نه می خوام برم شریف نه تهران نه هیچ قبرستون دیگه ای! من دیگه نمی خوام تلاش کنم! من دیگه نمی خوام … می خوام زودتر تموم شند! حالمو از چیزایی که دوست داشتم بهم زدی! فکر کن از شیمی آلی خوندنم دیگه آرامش نمی گیرم! احساس ناراحتی می کنم! وقتی می خوانمش یاد مرحله دوم میوفتم که چی شد! و یاد این میوفتم که من چه امتحانای سخت تر از اون و سوالای مشکل تر از اونا رو حل می کردم … به این فکر می کردم که اون آخرا مطمئن بودم قبول می شم! به این فکر می کردم از یک بچه کنکوری بیشتر خونده بودم… بعد به این فکر می کنم که چقدر ساده چقدر احمقانه چقدر مسخره امتحانم جهنم شد! چه حسی داشتم در اون موقع؟! نمی دونم! اما از دستت عصبانیم! دیوونم کردی! چرا قبل امتحان به آدم انقدر انرژی می دی انقدر امید انقدر بشارت فتح و پیروزی و یک جور اطمینان بعدش این کارو می کنی یهو همه تو خوابشون یک چیزی می بینند که فلانی به موفقیت رسید و طلا شد؟! مهرو می گه می فهمی اینا رو … خدا که خمیر بازی نمی کنه! اما من شک دارم! اصلا ایمانی که انقدر راحت به شک برسه همون بهتر که نباشه! و اون اعتقاد من همش باد هوا بود! من آدم کثافتی هستم خواستی اینو بهم ثابت کنی! باشه! خیلی راحت بهم ثابت کردی… من یک آدم بی جنبه احساساتی وابسته به یک سری چیزای به قول خودت دنیوی و جایگاهم تو جهنمت هست! من تورو واسه خودت دوست ندارم! واسه این دوست دارم که به یکی غر بزنم با یکی حرف بزنم! آره من پرحرفم! تو درست می گی! من بچه ننم! روح کوچکی دارم… باشه به این دلمو خوش می کنم که کنکورم رو خوب می دم و… آخه من بهت چی بگم؟! چرا منو می ندازی تو کاری و هزار تا امداد غیبی و وقتی که تازه احساس موفقیت و شادی می کنم وقتی که دارم لذت می برم پرتم می کنی پایین؟! چرا نمی گذاری مثل گذشته خودم اون کار رو ول کنم و دنبال چیز جدیدی باشم؟! چرا اختیار رو از من داری می گیری؟! چرا منو به حال خودم نمی گذاری؟!!! نمی خوام از این کمکات رو! واسه بنده های صالحت نگه دار! واسه اونایی که میرن سر سفره ابولفضل! ببین من بنده ی خنگ و خر و بدقیافه بد طینت و هر بدی که تو می گی هستم اصلا! چی می خوای از جونم!؟! من ازت کمک دیگه نمی خوام ازت می خوام سنگ جلو پام نندازی! نمی خواد بهم بگی من بلا ازت دور می کنم و … چون می دونم که بد دادن مرحله دومم اصلا و ابدا عادی نیست! امتحانی که من می تونستم بهترین نمره رو ازش بگیرم! بسسسسه! باشه!؟ اره می دونم من اگه می رفتم دوره آدم کثافتی می شدم ! می فهمم اصلا شاید توی خیابون تصادف می کردم جوون مرگ می شدم؟! می دونی منو اصلا می کشتن خفه می کردن و بالاخره نخبه مملکته دیگه! اصلا یک دختر چرا باید عاشق شیمی باشه! قباحت داره! کراحت داره! «…ت» داره! واسه من سفر مشهد جور می کنی؟! نمی خوام بیام! نمی یام! مشکلیه؟! چیو می خوای ثابت کنی؟! این که تو انقدر قدرتمندی که منو مجبور کنی که هر کاری بکنم؟!اگه این جوریه اصلا چرا می گی من به انسان اختیار دادم؟! من کاملا به جبر معتقدم! چون تو هرکی رو دوست داری هدایت می کنی! منو هدایت نمی کنی! من آدم کثافتیم چون قضای الهیه! برو با بندگان صالحت حال کن و من رو یک گناهکار بدون که کفران نعمتت می کنم!چیو می خوای ثابت کنی؟ حال می ده یک مورچه رو بکشی؟این همه به قول خودت و کارمندات بهت کفر گفتم … خالی شدم؟! نه!! چون ازت عصبانیم… خیلی ممنونم که مشاور قلمچی بهم زنگ زد!!!! می خوای خفم کنی؟!

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد       کام دشوار بدست آوری از خودکامی

آره جون عمت!!

ایتالیا0 – 3 هلند

زمانی که لاله های نارنجی می شکوفند!

لاله های نارنجی دیشب بوی قهرمانی می دادند! پس از حذف ناباورانه در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ،کسب نتایج ضعیف و نگران کننده و نظر بد مردم هلند به نتیجه گیری تیمشان در یورو 2008 مارکو فان باستن ثابت کرد که تنهای یک بازیکن فوتبال نبوده.هلند دیشب یک فوتبال رو به جلو با برنامه و صد البته زیبا بازی کرد.هماهنگی بازیکنان پاس های خوب.بازی هوشمندانه از بازیکنان.هلند با زیبایی هرچه تمام تر خط دفاع ایتالیا را تخریب کرد و هرچه خواست انجام داد.هلند با طراوت و دونده بازی می کرد.با این که با برنامه بود اما ماشینی نبود یک فوتبال خلاقانه در عین کسب نتیجه یک نمایش خوب برای آنها تلقی می شود. این ها در حالی است که هلند آرین روبن ستاره جوان خط حمله اش را در اختیار نداشت و فن پرسی تازه از بند مصدومیت رها شده بود.نمایش هلند نه تنها ایتالیا را نگران کرد بلکه هشداری به فرانسه هم بود چون از بین این سه تیم بزرگ در بهترین حالت یکی به زودی با جام خداحافظی خواهد کرد!

«تحقیر قهرمان!

قهرمان جام جهانی،تیمی که با چهار بار قهرمانی در جام جهانی به همراه برزیل رکورد دار قهرمانی است.با بیشتر ستاره هایش در اولین بازی سه گل دریافت می کند!

این همان تیمی است که معروف است به دفاع بتونی! اما در این بازی چیزی به اسم مدافع دیده نمی شد! و بوفون دروازه بانی که بهترین دروازه بان جام جهانی،یکی از بهترین دروازه بان های جهان،نامزد بهترین بازیکن جهان و … سه بار دروازه اش را باز شده دید!

این همان تیم لیپی است؟!

بیشتر بازیکن ها بازیکن هایی هستند که در جام جهانی دیدیم اما اگر بخوایم دقیق نگاه کنیم متوجه می شویم که با نبودن نستا که با کاناوارو یک زوج عالی را در چندین سال تشکیل می دادند نیازی به یک جانشین داریم.در نگاه اول این زیاد نباید نگران کننده باشد چون در جام جهانی هم ایتالیا نستا را در خیلی از بازی ها در اختیار نداشت.اما فاجعه زمانی رخ می دهد که ایتالیا کاناوارو هم نداشته باشد!در خط هافبک تغییر زیادی مشاهده نشده مگر خداحافظی فرانچسکو توتی.آیا ایتالیا به دلیل نبودن توتی خلاقیت در خط هافبک نداشت؟! ایا ایتالیابدون توتی در مارچ سال 2006 آلمان را 4-1 مغلوب نکرد!؟ در ایتالیا فقط خلاقیت نبود که کم بود چیزی به اسم روح تیمی هم بود که کم بود.ما هر از گاهی حرکات زیبا از زامبروتا می دیدیم و ضربات ایستگاهی قشنگ از آندره پیرلو ولی این همان ایتالیا 2006 است؟! تیمی که رکورد نباختن داشت؟!تیمی که بدترین نتیجه اش در جام جهانی تساوی 1-1 مقابل آمریکا بود؟!

ورزشگاه سرتاسر نارنجی بود:

شاید نتوان گفت هلند با این روند بازی حتما قهرمان می شود اما می توان پیش بینی کرد که مردان کشور چکمه با ادامه دادن به این شیوه بازی از بزرگان حذف شده خواهند بود!

ای کاش بتوان دوباره ایتالیا را با همان روحیه ی غیر قابل تصور را دید!

درد متعالی چیست؟

به تعریف کتاب دین و زندگی سوم دبیرستان انسان اندکی که از سطح زندگی روزمره و نیاز های طبیعی فراتر می رود و در افق بالاتری می اندیشد،خود را با نیازهایی عمیق تر روبه رو می بیند که تا به پاسخ آنها نرسد آرام و قرار نمی گیرد.این نیاز ها به تدریج به دل مشغولی دغدغه و حتی درد متعالی تبدیل می گردند.این دغدغه و درد نشانه ی بیداری و هوشیاری و ورود به وادی انسانیت است!

خوب این کتاب توضیح مختصری راجع به این مرض همه گیر داد!!

علائم بیماری: یک گوشه با تریپ خسته نشستی و داری به این فکر می کنی تو زندگیت کار خاصی نکردی و از گذشتت اصلا راضی نیستی.بعد به این فکر می کنی که از این جوری بودنت بدت میاد.خودتو آدمی می بینی که داره می خوره و می خوابه و کاری نمی کنه و از ایده آلش فاصله گرفته.می دونی باید بری درستو بخونی یا بری دنبال علاقه هات و الکی نشینی و به در و دیوار نگاه کنی و به خودت فحش بدی اما کمی بعد حس می کنی خسته هستی! بابا تو خودتم بکشی چیزی ازت در نمیاد! خودت رو می خوای بیشتر زجر بدی و به چیزایی فکر می کنی که نداری! شروع می کنی به شمردنشون… بعد می گی باید بجنبی اما چون مازوخیسم داری باز دوباره می شینی و بهشون فکر می کنی که نداریشون و چقدر هر لحظه دور می شند! می گی اصلا قضا اینه که من بهشون نرسم دیگه…

درد متعالی از کجا ایجاد می شود؟

چندتا از عوامل شایع از این قرار هستند:

*توی بچگیت یک دوست اسکول داشتی که مسخرش می کردی و حدودا 10 ساله ندیدیش وقتی می بینیش متوجه میشی که تو اون مدت کلی کتاب خونده تحقیق کرده درس خونده و وقتی می بینیش به خودت می خندی که مسخرش می کردی و حس می کنه با همون استیل داره نگات می کنه!

*بعد امتحان نهایی که از خوزه میای بیرون میلیون ها کاغذ و نوشته دریافت می کنی و با علوی قلم چی ،بعثت و هزاران پیش دانشگاهی روبه رو میشوی و وقتی میای خونه که کمی استراحت کنی با برنامه هایی از قبیل شب امتحان نهایی و … رو به رو میشی! و تازه می فهمی که جدی جدی بزرگ شدی! باید کنکور بدی! بعد حس می کنی توی AKUT

هم راه نمی دنت! اونجا کجاست؟

Aliabade Katul University of Technology

*یکی از دوستای احمقت(از نظر خودت احمق) همیشه تو زمینه ای که تو خیلی دوست داری از تو سر تره! و تو اینو یک توهین به شعور تلقی می کنی!

*با یک حس خفن بودن می ری دانشگاه و اونجا صد تا آدم رو می بینی که لهت می کنند!!

*هی نمره بد می گیری به خودت می گی از امروز…!

*شکست عشقی می خوری!!

این مورد آخر منبع اصلی خیلی از دردای متعالی هست نمونش اینه که تو کاری که خیلی دوست داری و عاشقش هستی به طرز نامردانه ای ناموفقی! یا این که جو می گردت عاشق یک آدمی میشی که حس می کنی خیلی از خودت بالا تره و از دیدن ریختت حالش بهم می خوره البته ممکنه حالش بهم نخوره و تو همچین تصوری داشته باشی در این مواقع خودتو می بینی که هیچی نداری و طرفت…! یا یک آدمی که تو زندگیت خیلی خیلی خیلی قبولش داری بهت می گه تو هیچ کاری نکردی و هیچی نیستی!

درد متعالی یک بیماری سیکل دار:

خوشبختانه یا بدبختانه درد متعالی یک بیماری سیکل دار و خاص 16-20 هست اگه در سنین بالاتر یا پایین تر مشاهده کردید شکه نشید احتمالا دلیلش شکست عشقی بوده!

در این مرض شما یهو دپرس میشید و یهو خودتونو جم و جور می کنید و به پرش می پردازید! کلا از دید یک آدم بیرونی بدون شک دیوونه تلقی میشید… نکته جالبی که این بیماری داره اینه که یهو وجود خدا براتون مهم میشه! شمایی که تا مدت ها می گفتی خدا هست که باشه! وجود خدا یکم براتون مهم میشه! توی این مرض یک روز احساس می کنید که خدا دوستون داره و داره کمکتون می کنه یک روز می گید اصلا خدا کیلو چند؟! روز بعد میگی چرا خدا؟ بعد می گی باهات قهرم! سپس اعتراف می کنید که اونو از همه چیز بیشتر دوست دارید یا این که …!! و جالب اینه که همه ی این وقایع تکرار میشند!

درمان؟!؟!

متاسفانه درمان خاصی نداره اما خوب شاید اگه کمی اندیشه های مازوخیسمی رها بشند به بیمار کمک کنه که سریع تر این دوره رو تموم کنه… مشکل اصلیه بیمار اینه که اصلا نمی خواد باور کنه که تقریبا همه ی هم سن و سالاش به این مرض دچارند و همه به این فکر می کنند که دارند حرف تازه ای می زنند و چقدر خفنند و فلسفی فکر می کنند! اگر شما یک دوست خوب و آروم و بسیار با شعور داشته باشید و زمانی که حمله های این مرض شروع شد بهش زنگ بزنید یا برید باهاش حرف بزنید خیلی خر شانسید! این گزینه به بهبود شما حداقل بیست در صد کمک می کنه! اما خوب تعجب نکن اگه یک روز به دوستت زنگ زدی و اونم دچار به این بیماری دیدی! پس برای این سعی کن این دوستت از خودت کمی بزرگتر باشه؛ سنشو نمی گم عقلشو می گم!!

*یک توصیه بسیار مهم! خیلیایی که این مرض رو دارند حس می کنند درک نمی شند و هیچ کس دوسشون نداره و اصلا مهم نیستند! توصیه میشه وقتتون و اعصابتون رو سر بحث با اینا تو سطل آشغال نریزید!

من با دوستم تو تابستون یک کار جالب کردیم! برای هم میل زدیم رویاهامون چیه!! و من دوباره پس از نزدیک 7 ماه حرفامو خوندم:

1. Olampiad shimi

هیچ زمانی واسه پشیمانی نیست. هیچ فرصتی برای برگشت نیست و هیچ رمقی برای اشک ریختن!  تنها انتخاب ادامه دادن و جلو رفتن هست… هیچ انتخاب دیگه ای نیست و هیچ بازگشتی در کار نیست…

مدت هاست که دارم سعی می کنم این جملات رو درک کنم!!!!!! اما هر بار سنگین تر از دفعه ی قبل می شند!

خیلیا هستند اما نیستند خیلی نیستند اما هستند! شایدم نیستند و نیستند و جاودانگی مسخرشون تصویری ازشون می سازه که فکر می کنیم هستند! اما این عجیبه که وقتی کسی رفت یه جای دیگه،ترکت کرد، مرد(!!!)یا … بازم باشه و از اون عجیب تر اینه که کسی همیشه باشه در حالی که تو چیزی نمی بینی…

گاهی از جاودانگی آدما حالم بهم می خوره! چون اون چیزی که می ده اون آدم نیست. مردم هزاران مقاله و تحقیق از آدمای جاودانه ی تاریخ می نویسند،هزاران نفر سعی در این دارند که بگند اون آدم ها چه جوری بوندند ! می خوان از نیتاشون بگند می خوان از این بگند که فلانی در چنین روزی در برخورد با یکی دیگه چه جوری بود! چه عکس العملی داشت؟! چرا گذشته انقدر جالبه؟! چرا نیت آدمای 2000 سال پیش برامون مهم هست؟ اگه می خواین بگین با دونستن اینا می خوایم درس بگیریم باید بگم که این جمله ی “تاریخ تکرار میشه” در زندگیم شده یک اصل! چرا واسه ی ما آدما جالبه که یکی دیگه داره چه جوری بازی می کنه؟ چرا می خوایم اونا رو از فراموش شدن محفوظ نگه داریم؟ چرا خودمون از فراموش شدن می ترسیم؟!

شاید مرگ واقعی یک آدم فراموش شدندش باشه…نه! این خیلی بزرگ تر از مرگ هست. وقتی یکی می میره یعنی اول بوده بعد مرده ! اما وقتی فراموش میشه یعنی اصلا بودنشم زیر سوال میره!! شاید این ضرورت اینه که ما ردی از خودمون به جا بگذاریم. اما خوب چرا ما دوست داریم که به آیندگانمون بگیم که زمانی ما زندگی کردیم؟ زمانی واسه آرمان هامون جنگیدیم؟ زمانی بابت موفقیت هامون ازمون تقدیر شد؟ چرا می خوایم توجه همگان رو جلب کنیم؟

شاید چون کمال گرا هستیم. اما این که کمال نیست! من می تونم خیلی آدم تزرگی باشم اما دیگران ندونند… شاید در اون صورت به خودم نگم بزرگ! شاید بگم من آدم بزرگی نیستم چون اگه بودم دیگران بهم توجه می کردند. یعنی دیگران برام مثل یک آینه باشند.

کدوم یکی بهتره؟ کسی که برای خودش بهترین باشه یا کسی که همواره به این توجه کنه که آیا از نظر دیگران بهترینه یا نه؟

الان که فکر می کنم می بینم که چرا بعضیا روی زندگی آدم های بزرگ کلی تحقیق و کار می کنند… شاید اونا هم جاودانگی می خوان! و به خاطر این که افرادی که روشون دارند کار می کنند جاودانند امکان جاودانگی اونا هم هست! اما خود من به این دلیل رو زندگی آدمای جاودانه کار نمی کنم! این شد مثال نقض! اونا یک جوری منو شیفته ی خودشون می کنند! شاید اینم باز به دلیل کمال گرایی من هست!!!! دنبال آدمایی هستم که از نظرم آدمای موفقی هستند. شاید اونا دارند به من یاد می دند که چگونه جاودانه باشم!