Annacqua’s Weblog

من چه گناهی کردم که همش راهای پرپیچ و خم و دردناک و اعصاب خورد کن و … میرم؟!

به کدوم احمقی بگم من اعصاب امتحان تاریخ ندارم؟!

بابا به کدوم خری بگم من فقط می خوام بدونم رد شدنم یا قبول شدم؟!

الان حتی خوشحالم می شم بهم بگید مرحله 2 رد شدم! بگید دیگه! در مورد این که دلم روشنه حرف نزنید چون خودم می دونم قبول شدنم تا چه حد افسانه ای هستش!

من همین جا اعلام می کنم اگه من قبول شده باشم هر کاری که بگید انجام می دم!”هرکاری!!”

به هر حال خدای عزیز یک کارایی انجام می دند که گاهی فکر می کنم دارند اسکولم می کنند و دیگه حال ندارم که ازش بپرسم چرا؟! نخواست دیگه! دوست نداشت! عادیه اینا! کلا ایشون خیلی چیزا دوست ندارند! باهات دعوا دارم! آره!!! من مشکل روانی دارم که دارم با تو بحث می کنم! چون تو هم قد من نیستی! تو خیلی بزرگی باحالی مهربونی خفنی دوست داشتنی هستی منو مثل یک پشه از خودت دور می کنی… اما حق ندارم بهت بگم چقدر عصبیم می کنی؟! حق ندارم بهت بگم ازم انتظار زیادی داری؟ حق ندارم داد بزنم بسه دیگه؟!!!!!!!!! بسه! بسه! زنده باد ولایت فقیه فقط از من امتحان تاریخ نگیرید! من دیگه نه می خوام برم شریف نه تهران نه هیچ قبرستون دیگه ای! من دیگه نمی خوام تلاش کنم! من دیگه نمی خوام … می خوام زودتر تموم شند! حالمو از چیزایی که دوست داشتم بهم زدی! فکر کن از شیمی آلی خوندنم دیگه آرامش نمی گیرم! احساس ناراحتی می کنم! وقتی می خوانمش یاد مرحله دوم میوفتم که چی شد! و یاد این میوفتم که من چه امتحانای سخت تر از اون و سوالای مشکل تر از اونا رو حل می کردم … به این فکر می کردم که اون آخرا مطمئن بودم قبول می شم! به این فکر می کردم از یک بچه کنکوری بیشتر خونده بودم… بعد به این فکر می کنم که چقدر ساده چقدر احمقانه چقدر مسخره امتحانم جهنم شد! چه حسی داشتم در اون موقع؟! نمی دونم! اما از دستت عصبانیم! دیوونم کردی! چرا قبل امتحان به آدم انقدر انرژی می دی انقدر امید انقدر بشارت فتح و پیروزی و یک جور اطمینان بعدش این کارو می کنی یهو همه تو خوابشون یک چیزی می بینند که فلانی به موفقیت رسید و طلا شد؟! مهرو می گه می فهمی اینا رو … خدا که خمیر بازی نمی کنه! اما من شک دارم! اصلا ایمانی که انقدر راحت به شک برسه همون بهتر که نباشه! و اون اعتقاد من همش باد هوا بود! من آدم کثافتی هستم خواستی اینو بهم ثابت کنی! باشه! خیلی راحت بهم ثابت کردی… من یک آدم بی جنبه احساساتی وابسته به یک سری چیزای به قول خودت دنیوی و جایگاهم تو جهنمت هست! من تورو واسه خودت دوست ندارم! واسه این دوست دارم که به یکی غر بزنم با یکی حرف بزنم! آره من پرحرفم! تو درست می گی! من بچه ننم! روح کوچکی دارم… باشه به این دلمو خوش می کنم که کنکورم رو خوب می دم و… آخه من بهت چی بگم؟! چرا منو می ندازی تو کاری و هزار تا امداد غیبی و وقتی که تازه احساس موفقیت و شادی می کنم وقتی که دارم لذت می برم پرتم می کنی پایین؟! چرا نمی گذاری مثل گذشته خودم اون کار رو ول کنم و دنبال چیز جدیدی باشم؟! چرا اختیار رو از من داری می گیری؟! چرا منو به حال خودم نمی گذاری؟!!! نمی خوام از این کمکات رو! واسه بنده های صالحت نگه دار! واسه اونایی که میرن سر سفره ابولفضل! ببین من بنده ی خنگ و خر و بدقیافه بد طینت و هر بدی که تو می گی هستم اصلا! چی می خوای از جونم!؟! من ازت کمک دیگه نمی خوام ازت می خوام سنگ جلو پام نندازی! نمی خواد بهم بگی من بلا ازت دور می کنم و … چون می دونم که بد دادن مرحله دومم اصلا و ابدا عادی نیست! امتحانی که من می تونستم بهترین نمره رو ازش بگیرم! بسسسسه! باشه!؟ اره می دونم من اگه می رفتم دوره آدم کثافتی می شدم ! می فهمم اصلا شاید توی خیابون تصادف می کردم جوون مرگ می شدم؟! می دونی منو اصلا می کشتن خفه می کردن و بالاخره نخبه مملکته دیگه! اصلا یک دختر چرا باید عاشق شیمی باشه! قباحت داره! کراحت داره! «…ت» داره! واسه من سفر مشهد جور می کنی؟! نمی خوام بیام! نمی یام! مشکلیه؟! چیو می خوای ثابت کنی؟! این که تو انقدر قدرتمندی که منو مجبور کنی که هر کاری بکنم؟!اگه این جوریه اصلا چرا می گی من به انسان اختیار دادم؟! من کاملا به جبر معتقدم! چون تو هرکی رو دوست داری هدایت می کنی! منو هدایت نمی کنی! من آدم کثافتیم چون قضای الهیه! برو با بندگان صالحت حال کن و من رو یک گناهکار بدون که کفران نعمتت می کنم!چیو می خوای ثابت کنی؟ حال می ده یک مورچه رو بکشی؟این همه به قول خودت و کارمندات بهت کفر گفتم … خالی شدم؟! نه!! چون ازت عصبانیم… خیلی ممنونم که مشاور قلمچی بهم زنگ زد!!!! می خوای خفم کنی؟!

حافظا گر ندهد داد دلت آصف عهد       کام دشوار بدست آوری از خودکامی

آره جون عمت!!

خیلیا هستند اما نیستند خیلی نیستند اما هستند! شایدم نیستند و نیستند و جاودانگی مسخرشون تصویری ازشون می سازه که فکر می کنیم هستند! اما این عجیبه که وقتی کسی رفت یه جای دیگه،ترکت کرد، مرد(!!!)یا … بازم باشه و از اون عجیب تر اینه که کسی همیشه باشه در حالی که تو چیزی نمی بینی…

گاهی از جاودانگی آدما حالم بهم می خوره! چون اون چیزی که می ده اون آدم نیست. مردم هزاران مقاله و تحقیق از آدمای جاودانه ی تاریخ می نویسند،هزاران نفر سعی در این دارند که بگند اون آدم ها چه جوری بوندند ! می خوان از نیتاشون بگند می خوان از این بگند که فلانی در چنین روزی در برخورد با یکی دیگه چه جوری بود! چه عکس العملی داشت؟! چرا گذشته انقدر جالبه؟! چرا نیت آدمای 2000 سال پیش برامون مهم هست؟ اگه می خواین بگین با دونستن اینا می خوایم درس بگیریم باید بگم که این جمله ی “تاریخ تکرار میشه” در زندگیم شده یک اصل! چرا واسه ی ما آدما جالبه که یکی دیگه داره چه جوری بازی می کنه؟ چرا می خوایم اونا رو از فراموش شدن محفوظ نگه داریم؟ چرا خودمون از فراموش شدن می ترسیم؟!

شاید مرگ واقعی یک آدم فراموش شدندش باشه…نه! این خیلی بزرگ تر از مرگ هست. وقتی یکی می میره یعنی اول بوده بعد مرده ! اما وقتی فراموش میشه یعنی اصلا بودنشم زیر سوال میره!! شاید این ضرورت اینه که ما ردی از خودمون به جا بگذاریم. اما خوب چرا ما دوست داریم که به آیندگانمون بگیم که زمانی ما زندگی کردیم؟ زمانی واسه آرمان هامون جنگیدیم؟ زمانی بابت موفقیت هامون ازمون تقدیر شد؟ چرا می خوایم توجه همگان رو جلب کنیم؟

شاید چون کمال گرا هستیم. اما این که کمال نیست! من می تونم خیلی آدم تزرگی باشم اما دیگران ندونند… شاید در اون صورت به خودم نگم بزرگ! شاید بگم من آدم بزرگی نیستم چون اگه بودم دیگران بهم توجه می کردند. یعنی دیگران برام مثل یک آینه باشند.

کدوم یکی بهتره؟ کسی که برای خودش بهترین باشه یا کسی که همواره به این توجه کنه که آیا از نظر دیگران بهترینه یا نه؟

الان که فکر می کنم می بینم که چرا بعضیا روی زندگی آدم های بزرگ کلی تحقیق و کار می کنند… شاید اونا هم جاودانگی می خوان! و به خاطر این که افرادی که روشون دارند کار می کنند جاودانند امکان جاودانگی اونا هم هست! اما خود من به این دلیل رو زندگی آدمای جاودانه کار نمی کنم! این شد مثال نقض! اونا یک جوری منو شیفته ی خودشون می کنند! شاید اینم باز به دلیل کمال گرایی من هست!!!! دنبال آدمایی هستم که از نظرم آدمای موفقی هستند. شاید اونا دارند به من یاد می دند که چگونه جاودانه باشم!